De Spreidingswet (officieel: Wet gemeentelijke taak mogelijk maken asielopvangvoorzieningen) is een Nederlandse wet die op 1 februari 2024 in werking trad.

• Wat is het doel
  De Spreidingswet verplicht alle Nederlandse gemeenten om bij te dragen aan de opvang van asielzoekers, zodat de druk niet op een paar plaatsen komt te liggen, zoals Ter Apel.
• Hoe en hoeveel
  Elke provincie krijgt een taakstelling (aantal opvangplekken) op basis van inwoneraantal en draagkracht. De provincie verdeelt dit weer over de gemeenten.
• Vrijwillig of verplicht
  Gemeenten kunnen vrijwillig opvangplekken aanbieden. Als er te weinig vrijwillige aanmeldingen zijn, kan de provincie besluiten gemeenten te verplichten.
• Wie beslist waar een AZC komt
  De gemeenteraad en het college van B&W besluiten dat, vaak in overleg met het COA en de provincie. De landelijke overheid stelt alleen de spreidingsnorm vast.
• Hoe lang blijven bewoners in een AZC
  Gemiddeld enkele maanden tot een jaar, afhankelijk van de asielprocedure en de doorstroom naar reguliere huisvesting.
• Beloning
  Gemeenten die vrijwillig meedoen, krijgen financiële compensatie en extra voordelen, zoals hulp bij woningbouw of infrastructuur.
• Hoeveel locaties zijn er nu
  Er zijn ruim 100 opvanglocaties in Nederland, van noodopvang tot vaste AZC’s, samen goed voor tienduizenden plekken. De meeste zijn tijdelijk van aard.
• Waarom discussie
  Omdat spreiding in de praktijk veel vragen oproept: hoe groot wordt een locatie, hoe lang blijft die open, en wie draagt de verantwoordelijkheid voor begeleiding en veiligheid?